 |
Niet vergeten
|
15 Februari 2011 | 09:48:31
|
Na vier jaar ben je nog steeds in onze gedachten.
Zeker op zo'n dag als vandaag...
Dikke kus,
Esther
|
|
|
|
|
Te lang
|
16 November 2010 | 15:01:39
|
Lieve Anita,
Wat is het ontzettend lang geleden dat ik hier wat geschreven heb. De tijd vliegt voorbij en soms zou ik bijna denken dat ik gewend ben geraakt aan een leven zonder jou.Toch overvalt het gemis me op de meest vreemde ogenblikken.
Door jou dood heb ik een belangrijke ommezwaai gemaakt in mijn leven. Ik besefte op dat moment dat ik wilde leven. Toch ging dit in eerste instantie niet zonder kleer scheuren. Ik was zo intens verdrietig toen je overleed dat ik er met eten een nog groter potje van maakte. De enige momenten dat ik het gemis niet voelde was als ik een eetbui had. Na een opname in het ziekenhuis en in Goes had ik het eten op de rit. Lichamelijk ging het ook veel beter en voor het eerst in jaren kon ik weer lopen.
Ik had het allemaal zo graag met je gedeeld, heb me ook vaak afgevraagd of jij samen me mij die ommezwaai had kunnen maken, maar dat zullen we nooit weten.
Omdat ik enigszins euforisch was door mijn lichamelijke mogelijkheden voelde ik me zo ontzettend sterk, ik kon de hele wereld aan. Maar nu de tijd verstrijkt en de euforie verdwijnt komt de depressie weer in beeld. Ik had zo gehoopt dat ik er nooit meer last van zou hebben, dat ik dat sombere en donkere gevoel zelf in de hand had en ik mijn eigen geluk maakte. Niets is minder waar en de laatste tijd begrijp ik weer zo goed hoe moeilijk het leven voor je was .Hoe eenzaam en verdrietig het is als je kop niet wil. Alle middelen worden weer uit de kast getrokken, therapieën, medicijnen, zelfs opname komt ter sprake.
Ik wil het niet, de ellende, de somberheid, de uitzichtloosheid, maar ik besef me de laatste tijd meer en meer dat ik belast ben. Ik zal mijn hele leven last houden van depressies en dat zorgt ervoor dat ik me op wil rollen en voorlopig mijn huis niet meer uit wil komen.
Door dit alles denk ik weer zoveel aan je, mis je in mijn leven en had het allemaal zo graag anders gezien. (maar door dit alles besef ik ook opnieuw dat het leven voor jou zo ontzettend zwaar was)
Forever in my heart,
kus op het puntje van je neus,
Esther |
|
|
|
Leger
Persoonlijk
|
13 Mei 2009 | 22:21:15
|
Lieve Anita,
Niet zo heel lang na je overlijden voelde het zo leeg zonder je. Ik heb gehoopt dat dit gevoel, dat deze sensatie minder zou worden naarmate er meer tijd zou verstrijken.
Intussen al weer dik twee jaar verder besef ik me de laatste dagen meer dan ooit, dat de leegte die je achter liet alleen maar leger aan gaat voelen.
Zoals je zus al schreef voelde je verjaardag dit jaar zoveel zwaarder aan, alsof je afwezigheid dit jaar duidelijker te voelen was dan de afgelopen twee keer.
Ik wil je zo graag weer zien en spreken, met je kletsen en lachen en je vasthouden en nooit meer laten gaan.
Soms zijn de gedachtes en beelden van toen zo levensecht en duidelijk op mijn netvlies te zien, dat ik het idee heb dat ik alles weer kan aanraken.
Ik weet dat het voor jou geen leven was en dat niemand je beter had kunnen maken, maar ik had je zo graag een ander leven gegeven. Had nu toch weer zoveel met je willen delen.
Lief meisje, je word zo intens gemist...
Love you...
Kus op het .je van neus...
X Esther |
|
|
|
Alleen
Persoonlijk
|
09 Februari 2009 | 13:04:08
|
Lieve Anita,
Het is onvoorstelbaar dat je al bijna 2 jaar geleden bent overleden. De laatste tijd verbaas ik me over de snelheid van de tijd. Alles glipt door mijn handen en ik word melancholiek als ik bedenk dat ik alleen ouder word.
Ik heb je eigenlijk zo nodig, maar ik weet dat het geen enkel verschil maakt. Ik zal je nooit meer zien, steeds vaker komt het besef dat je voorgoed weg bent. Jij blijft altijd die mooie jonge vrouw en ik ga door met mijn leven.
Mijn leven is goed, ben nog niet eerder zo gelukkig geweest, maar ik mis jou om het mee te delen.
Zondag is het twee jaar geleden, die vreselijke dag en toen ik net het stukje van vorig jaar las, lijkt dat nog maar zo kort geleden. Het feit dat jij nu rust hebt geeft troost...
Nog altijd in mijn gedachten,
kus,
Esther |
|
|
|
Het doet zo'n pijn
|
21 September 2008 | 01:21:04
|
Lieve Anita,
Mensen zeggen altijd dat tijd alle wonden heelt, dat het gemis minder word, naarmate de tijd verstrijkt.
Op dit moment lijkt niets minder waar... Mijn gevoelens nemen af en toe een loopje met me...
Kon ik maar even met je praten, je een knuffel geven... Even samen op stap, of gewoon maar even op de bank hangen en met elkaar kletsen...
Ik hou zoveel van jou en ik mis je zo erg dat het letterlijk pijn doet en alhoewel ik hoop dat dit ooit zal veranderen hoop ik dat mijn gevoel voor jou hetzelfde blijft.
Ik ben soms bang, bang dat ik vergeet hoe je stem klinkt of hoe je rook... Hoe je lach was en hoe we samen hele dagen konden tutten. Ik zou je zo graag nog even terug hebben...
Ik heb vanavond een beetje zitten rommelen op de computer en het volgende is het resultaat...
"YOU ARE MY ONE TRUE FRIEND"
Always...
|
|
|
|
Nog steeds ben je bij me
Persoonlijk
|
10 Juni 2008 | 01:52:23
|
Lieve Anita,
Een rusteloze nacht voor mij... Ik zit op de bank en laat gewoon eens het één en ander aan mezelf voorbij gaan...
Na een hele lange tijd heb ik het idee dat ik mijn leven weer een beetje op de rit krijg, ik heb er weer zin in en alles krijgt weer kleur. Ik heb het idee dat ik het leven wat meer waardeer en ik ook de kostbaarheid van het leven weer kan inschatten...
Ik maak plannen en krijg weer de kriebels... zal ik weer gaan studeren, wat kan ik eventueel gaan doen voor werk, wat vind ik leuk om te doen en wat wil ik...
Allemaal heel positief en leuk, maar ik merk door dit alles ook dat ik je ontzettend mis en dat ik het zo rot vind dat ik nooit meer de kans krijg om je te motiveren, je te laten zien dat het leven ook echt heel mooi en leuk kan zijn...
De tijd gaat zo ontzettend hard en ik kan me ook bijna niet voorstellen dat je al zo'n 16 maanden niet meer bij ons bent...
Nog even en ik word 32, dan ben ik net zo oud als jij en dat voelt heel vreemd... Het klopt niet... en het idee dat ik straks ouder word dan jij en uiteindelijk oud word zonder jou kan ik ook nog niet bevatten...
Verdriet slijt zeggen mensen vaak, maar ik weet niet of dat echt zo is... Ik denk zelf dat het andere vormen aan neemt, of dat je went aan je verdriet waardoor het lijkt alsof het minder word... Maar die leegte, het gemis.. het blijft en dat is zo pijnlijk...
Ik hou van je... Tot aan de maan.. en weer terug!
X
Esther |
|
|
|
Je bent in gedachten zo dichtbij..
Persoonlijk
|
17 Februari 2008 | 22:10:03
|
Vrijdag 15 februari zijn we bij elkaar gekomen om Anita te herdenken.
Na een drankje zijn we met elkaar naar de begraafplaats gegaan. Hier hebben we met elkaar een moment genomen om stil te staan bij deze dag en wat het met ons doet en voor ons betekend. Dat het een jaar geleden is dat Anita overleed lijkt ontzettend onwerkelijk.
De laatste twee dagen doorloop ik alles opnieuw... Ik loop met Anita mee door haar huis, zie haar mijn e-mail schrijven en zich aankleden en opmaken, daarna loopt ze naar buiten en trekt ze de deur achter zich dicht... De trap af, de straat uit... Iedere stap loop ik met haar mee... De tijden staan bijna in mijn geheugen gekerft... tien over half zeven een mailtje, met daarin beterschap wensen, een dikke knuffel en het feit dat ze die avond nog een kaarsje voor me zal branden... vervolgens om ongeveer kwart over zeven de melding bij de politie dat er een vrouw zwaar gewond op het spoor ligt. Vervolgens je overlijden om tien voor tien op een operatietafel in het westeinde...
Ook gister waren de tijden een rode draad, om ongeveer half zes de politie bij je ouders, om ongeveer half tien het telefoontje van Yvon, Rond kwart over tien bij je ouders binnen komen en al snel bezig met de details voor je begrafenis.
Dan vandaag, om tien uur de uitvaartondernemer, welke kaart, welke kist, welke bloemen, alles weten we tot in de puntjes te verzorgen. Dan met Yvon naar je huis, je kleding uitzoeken, je sieraden, zelfs je laarzen moeten mee.
Dan rond een uur of vier de vreselijke confrontatie met jou... zo broos, zo breekbaar, zo niet Anita, zonder make-up en je schoon gewassen platte haar...
Harold had lampionnen mee genomen, vorig jaar met je verjaardag ging dat hartstikke goed, vandaag gingen ze allemaal de bomen in, waarschijnlijk had je er hartelijk om gelachen, dus dat hebben wij ook maar gedaan..
En zo loop ik deze week alles van vorig jaar nog een keer door... Vorig jaar heb ik gehandeld, nu is het voelen aan de beurt en dat is knap waardeloos. Ik voel me meer en meer alleen, terwijl er toch behoorlijk wat mensen om me heen zijn. Het lijkt alsof de leegte die jij achter liet fluoriseert en nog groter is dan hij al was...
Ik mis je zo intens dat het gewoon pijn doet, ik zou er alles voor over hebben om je weer even te zien, je een knuffel te geven en even met je te kletsen. Even samen lachen, samen uren kletsen in de V&D, samen uren door kleine winkeltjes heen shoppen.
Ik mis onze foto reportages, ik heb geen idee met wie ik dit nog meer zou kunnen doen... en zelfs al zou ik het met een ander doen, dan nog is het niet hetzelfde...
Meisje ik hou van je, mis je en stuur je veel liefs,
Esther
De tekst zoals voorgedragen op vrijdag 15 februarie op de begraafplaats:
Leidschendam 15-02-08
Lieve Anita,
Een jaar na je dood komen we hier opnieuw samen bij je graf.
De tijd is onwaarschijnlijk snel gegaan en we kunnen ons eigenlijk niet zo goed voorstellen dat het echt alweer zo'n tijd geleden is. Het ligt allemaal nog zo vers in het geheugen, de pijn en het verdriet zijn nog zo tastbaar en de wens van ons allen dat je gewoon weer in ons midden zou moeten zijn overheerst.
Toch moeten we niet vergeten dat het leven voor jou veel moeilijker was dan dat wij konden voelen, hoe goed we ook ons best deden om je te steunen en te motiveren. Jij kon niet meer, je was moe, te moe om nog verder te leven en tijdens de week die vooraf ging aan je begrafenis, hebben we mogen voelen en ervaren dat er een rust om ons heen was, jou rust, de rust die je tijdens je leven helaas niet kon vinden.
Iedere dag opnieuw missen we je weer en iedere dag moeten we accepteren dat je er niet meer bent en wat nog erger is, dat je er ook nooit meer zult zijn. Die gedachte is bijna onverdraagbaar, maar de gedachte dat jij nu je rust gevonden hebt maakt de last iets lichter.
Ondanks dat het vandaag een verdrietige dag is, een dag gevuld met veel emoties en gedachten, is het ook een dag om dankbaar voor te zijn. Dankbaar voor de dingen die je ons tijdens je leven hebt gegeven, je liefde, je humor, je aanstekelijke slappe lach en de gesprekken.
Door over je te praten, over je te lachen, maar ook te huilen ben je ook na je dood nog steeds bij ons aanwezig.
Je zal nooit helemaal sterven zolang wij je nog missen en zolang wij je iedere keer opnieuw herdenken zul je voortleven in onze harten en gedachten.
Lieve Anita, de tijd is niet terug te draaien en we kunnen vandaag niets anders doen dan jou met elkaar herdenken en met elkaar jou herinnering in leven houden...
Lieve Nietje, ik hou van je... wij houden van je... Zeker tot aan de maan en weer terug en verder... Tot voorbij de dood...
Heel veel liefs van ons allemaal en van mij krijg je een kus op het puntje van je neus...
XXX |
|
|
|
Alweer een jaar...
Persoonlijk
|
15 Februari 2008 | 16:01:28
|
Lieve Anita,
Een jaar geleden alweer, het lijkt zo onwaarschijnlijk. Vorig jaar was je rond deze tijd nog boodschappen aan het doen met je ouders. Niemand die toen enig idee had van dat wat zou gaan komen.
Vandaag zijn we bij elkaar om weer even met elkaar aan je te denken, met elkaar te kletsen, herinneringen op halen en desnoods een potje te janken.
Het is raar om te bedenken dat we vorig jaar nog van niets wisten, dat het nieuws van je dood ons pas een dag later bereikte omdat je geen identiteitsbewijs bij je had.
Tot aan het identificeren toe was er die hoop dat er een fout gemaakt zou zijn. Dat er uiteindelijk een andere jonge vrouw zou zijn overleden, maar eigenlijk zei de informatie van de politie en je sleutelbos al genoeg.
We hebben allemaal onze eigen beelden die het eerste in ons opkomen als we terug denken aan vorig jaar. Allemaal zijn we verbaasd over het feit dat we alweer een jaar verder zijn, niemand lijkt deze tijd bewust mee gemaakt te hebben.
We gaan straks met elkaar naar je graf, daar zullen we je herdenken, even met je kletsen en je laten weten dat je zeker niet vergeten bent.
We houden van je en missen je en we hopen allemaal dat je nog steeds geborgen bent in rust en licht.
Heel veel liefs van ons allemaal!
XXX |
|
|
|
De leegte die blijft...
Persoonlijk
|
14 Februari 2008 | 11:32:50
|
Lieve Anita,
Het is al weer zo lang geleden dat ik de tijd nam om hier te schrijven, om op deze plek even met je te kletsen. Ik denk veel aan je, praat zelfs met je, maar de afgelopen periode is zo hectische en verwarrend geweest dat ik mezelf er nauwelijks toe kon zetten om op mijn gemak achter de computer te kruipen.
Het voelt bijna fout, dat ik hier zo lang niet ben geweest, alsof ik je niet mis, of niet aan je denk en dat heeft er absoluut niets mee te maken. Je bent dagelijks in mijn gedachten, de ene keer ben je meer aanwezig dan de andere keer, maar weg ben je nooit.
Deze hele week ben ik al emotioneel incontinent, mijn tranen lijken uit mijn tenen te komen... Je bent deze periode weer erg dichtbij, ik kan je voelen, je lijkt onzichtbaar aanwezig en in sommige gevallen bijna tastbaar.
Mijn gedachten gaan vaak een jaar terug in de tijd, toen van nog niets wetend...
Dat we al bijna een jaar verder zijn lijkt niet altijd even goed tot me door te dringen, als je zou beweren dat het vorige maand was, zou het voor mijn gevoel ook kloppen.
Het idee dat ik je al een jaar mis is niet zo vreselijk als het idee dat er nog zoveel jaren zullen volgen. Je laat een gat achter, een leegte die door niets of niemand valt op te vullen. Jij dacht altijd dat als jij weg zou vallen ik je niet zou missen omdat ik genoeg andere mensen om me heen had. Ik heb je zovaak geprobeerd duidelijk te maken dat niemand jou plaats in kan nemen, dat dit wat wij deelden uniek en bijzonder was. Dat de verbondenheid die we voelden eigenlijk niet te verbreken was, uiteindelijk ook niet door de dood.
Vorig jaar heb ik van vele lieve mensen kaarten en berichtjes gekregen om me te steunen in de periode rond jou dood, op één van die kaartjes stond: "Houden van gaat voorbij de dood, dat weet ik zeker". En nu... een jaar later kan ik gelukkig niets anders dan het beamen, houden van gaat inderdaad voorbij de dood.. je bent en blijft mijn maatje en een belangrijke rode draad in mijn leven. Want ook al dacht je er vaak anders over, je hebt me veel geleerd, zowel tijdens je leven als na je dood..
Lieve Anita, er is nog steeds niet veranderd, ik hou van je tot aan de maan en weer terug en ik geef je een kus op het puntje van je neus,
Esther
|
|
|
|
Het is leeg zonder jou
Persoonlijk
|
22 September 2007 | 12:13:04
|
Lieve Nietje,
Er is zoveel wat ik met je zou willen bespreken, met je zou willen delen, dingen om samen over te praten, om samen over te huilen of te lachen.
Normaal gesproken kon ik altijd mijn ei bij je kwijt, het maakte niet uit waar het over ging, ik kon het delen en wist dan ook dat het daarna weer rustiger werd in mijn hoofd.
Nu je er al wat langer niet meer bent ga ik merken dat ik steeds vaker denk: "even Nietje bellen, Oh ik ga wel even met Aniet naar de stad want ik moet nog een cadeautje kopen of ik voel me rot en kan er zelf geen naam aangeven, eerst maar eens met Nietje bij de V&D gaan thee leuten". Het gemis, het gat wat jij hebt achter gelaten lijkt steeds groter te worden. Mijn gemis en verdriet word niet minder, integendeel het lijkt alleen maar erger te worden.
Ik vraag me vaak af of we je dood hadden kunnen vermijden. Maar ik weet ook dat je het zo ontzettend zwaar had, dat je zo'n moeite had met het leven en alles wat daarbij kwam kijken. Toch merk ik dat de moeilijke en zware kanten aan onze vriendschap vervangen worden door een heleboel mooie, fijne, grappige en bijzondere ervaringen.
Hierdoor komen er bij mij steeds meer gevoelens als bijv: "Er was zoveel moois, Aniet zou hier nog zo'n lol hebben gehad, het is last-minute helemaal niet duur meer om naar Spanje te vliegen, even saampjes helemaal weg, vriendinnen dingen doen zoals Idols kijken, met liters thee en anorecten voer, zoals wij de zoutjes noemde die we weg knabbelde", Ik zou je nog zoveel mooie dingen gunnen, je nog zoveel mooie dingen laten ervaren, maar ik weet ook dat ik dan totaal voorbij ga aan het feit dat jij zo hard moest vechten voor je leven, dat je zo'n enorme strijd gestreden hebt voor je overleed.
Vaak denk ik ook: "Was ze maar niet met haar hoofd op het andere spoor terecht gekomen, dan had ze nog geleefd", maar tegelijkertijd besef ik me dan dat het waarschijnlijk slechts een kwestie van tijd was geweest voor het je wel was gelukt om uit het leven te stappen. Het is mijn egoisme wat je hier terug wil hebben, mijn gemis wat er voor zorgt dat ik het rooskleuriger voor je maak, het lijkt wel alsof ik je nog steeds aan het overtuigen om hier te blijven, om in leven te blijven domweg omdat ik je niet missen wil.
De werkelijkheid is pijnlijk en hard. Ik zal je altijd blijven missen en misschien dat het met de tijd allemaal een plaatsje krijgt, dat het me lukt om je echt los te laten, maar op dit moment kan ik me er nauwelijks iets bij voorstellen. Ik zie je in mijn hoofd de deur openen en om de hoek kijken, een grote lach op je gezicht, je bent zo echt, ik kan je bijna aanraken, om het beeld vervolgens uit elkaar te zien spatten als een zeepbel.
Nooit is zo lang, zo eenzaam en leeg dat ik daar eigenlijk helemaal niet aan wil denken.
Straks mijn opname en er is dan geen maatje meer om de dingen mee te delen, de moeilijke dingen die we zo goed van elkaar begrepen, die we haarfijn aanvoelde bij elkaar, vaak waren we elkaars spiegel, we zagen de gevaren van het knoeien met eten en het afvallen niet bij ons zelf, maar wel bij elkaar.
Ik mis de vanzelfsprekendheid dat je er altijd bent en ik ben bang dat het gemis en het verdriet in de komende tijd alleen maar toe zal nemen...
... nog steeds tot aan de maan en weer terug...
Kus,
Esther
|
|
|
|
|
|
